Bir Kadın Kendi Değerini Ne Zaman Unutmaya Başlar?

Bir kadın kendi değerini bir sabah uyandığında unutmaz.

Bu genellikle yavaş olur.

Önce küçük bir şeyden vazgeçer.Sonra başka bir şeyi erteler.Birinin üzülmemesi için söylemek istediği bir cümleyi yutar.Bir ortam bozulmasın diye rahatsız olduğu şeyi görmezden gelir.“Şimdi sırası değil.” der.“Boş ver.” der.“Ben hallederim.” der.

Ve bazen bütün bunlar o kadar uzun süre tekrar eder ki, bir noktadan sonra insan kendi ihtiyaçlarını ikinci plana attığını bile fark etmez.

Çünkü kendinden vazgeçmek her zaman dramatik görünmez.

Bazen çok anlayışlı görünür.

Bazen fedakârlık gibi görünür.

Bazen güçlü olmak gibi görünür.

Bazen de sadece hayatın doğal akışıymış gibi gelir.

Peki insan kendi değerinden uzaklaşmaya ne zaman başlar?

Belki de tam olarak kendisini hayatının merkezinden sessizce çıkardığı yerde.

Kendini Hep Sonraya Bıraktığında

Günün içinde kaç kez “önce şunu halledeyim” diyorsun?

Önce iş.

Önce çocuklar.

Önce ev.

Önce partner.

Önce aile.

Önce herkesin ihtiyacı.

Sonra sen.

Ama o “sonra” bazen hiç gelmez.

Bir süre için hayatın bazı dönemlerinde kendini geri plana atmak çok normal olabilir. Hepimizin daha yoğun, daha yorucu, daha çok sorumluluk taşıdığı zamanları vardır.

Sorun, bunun geçici bir dönem olmaktan çıkıp hayatın değişmez düzenine dönüşmesidir.

Kendine ayırdığın zaman sürekli ilk vazgeçtiğin şey oluyorsa…

Dinlenmek için kendinden izin almak zorunda hissediyorsan…

Başkalarının ihtiyaçlarını önemserken kendi ihtiyaçlarını “lüks” olarak görmeye başladıysan…

Belki de mesele sadece zaman yönetimi değildir.

Belki kendine verdiğin yer küçülmeye başlamıştır.

Kendine değer vermek her gün saatlerce kişisel bakım yapmak ya da herkesten önce kendini seçmek değildir.

Bazen yalnızca şu cümleyi gerçekten kabul edebilmektir:

“Benim ihtiyacım da ihtiyaç.”

Sürekli Anlaşılmaya Çalışırken Kendini Anlatmaktan Vazgeçtiğinde

Bazen insan kendini anlatmaktan yorulur.

Kırıldığını söylediğinde neden kırıldığını ispatlamak, rahatsız olduğunda “abartmadığını” açıklamak zorunda hissedersin. Bir süre sonra da “Nasıl olsa anlamayacak.” deyip susmaya başlarsın.

Asıl tehlike, zamanla karşındaki kadar senin de kendi hislerinden şüphe etmeye başlamandır.

Oysa hislerini fark etmek, onları küçümsememek ve ne anlatmaya çalıştıklarını dinlemek kendine verdiğin değerin bir parçasıdır.

“Hayır” Demek Sana Kötü Hissettirmeye Başladığında

Bazen “hayır” demek, sadece bir isteği geri çevirmek gibi gelmez.

“Bana kırılır mı?”, “Bencil olduğumu düşünür mü?” diye düşünür ve istemediğin hâlde “tamam” dersin.

Oysa sınır koymak sevgisizlik değildir. Kendine değer vermek bazen yalnızca şu cümleyi rahatça söyleyebilmektir:

“Bunu şu an yapamam.”

Sevilmek İçin Kendini Küçülttüğünde

Bazen insan kabul görmek için fark etmeden kendinden kısmaya başlar.

Daha az konuşur, isteklerini geri çeker, başarısını saklar, rahatsız olduğu şeyleri söylemez.

Çünkü içten içe şu soru vardır:

“Tamamen kendim olursam yine de sevilir miyim?”

Oysa bir yerde kalabilmek için sürekli daha az “sen” olman gerekiyorsa, belki de sorun sende değil; sana açılan alanın darlığındadır.

Sürekli Kendini Başkalarıyla Karşılaştırdığında

Başkasının hayatına dışarıdan bakmak kolaydır.

Onun güzel fotoğrafını görürsün.

Başarısını görürsün.

İlişkisini görürsün.

Yeni işini, tatilini, evini, bedenini, kıyafetini görürsün.

Ama o görüntünün dışındaki hayatı bilmezsin.

Kendi hayatını ise içeriden yaşarsın.

Yorgunluğunu bilirsin.

Eksiklerini bilirsin.

Başarısız olduğunu düşündüğün anları bilirsin.

Kendinden şüphe ettiğin geceleri bilirsin.

Bu nedenle karşılaştırma çoğu zaman adil bir yarış değildir.

Başkasının görünen tarafıyla kendi görünmeyen tarafını kıyaslarız.

Ve yeterince uzun süre bunu yaptığımızda, elimizdekileri fark etmek yerine kendimizi sürekli eksik hissetmeye başlayabiliriz.

“Ben neden onun gibi değilim?”

“Ben neden hâlâ burada kaldım?”

“Benim neden böyle bir hayatım yok?”

Oysa belki de yanlış soru budur.

Belki soru şu olmalıdır:

“Ben gerçekten nasıl bir hayat istiyorum?”

Çünkü kendi değerini yeniden hatırlamak bazen başkasının hayatına bakmayı bırakıp kendi hayatına dönmekle başlar.

Başarıların Sana Artık Yetmediğinde

Bir hedefe ulaşırsın.

Bir an mutlu olursun.

Sonra hemen yenisi gelir.

Daha iyisi.

Daha büyüğü.

Daha güzeli.

Daha başarılısı.

“Bunu yaptım ama…”

Bu “ama” bazen insanın hayatındaki bütün başarıların üzerine oturur.

İnsan bir süre sonra kendisine yalnızca sonuçları üzerinden bakmaya başlayabilir.

Üretken olduğunda değerlidir.

Başardığında değerlidir.

İyi göründüğünde değerlidir.

Birilerine fayda sağladığında değerlidir.

Ama yorulduğunda?

Hiçbir şey üretmediğinde?

Başarısız olduğunda?

Bir gün sadece iyi hissetmediğinde?

Değerin azalıyor mu?

Elbette hayır.

Ama bunu bilmek ile gerçekten hissetmek aynı şey değildir.

Kendine değer vermek, yalnızca en iyi hâlini alkışlamak değildir.

Bazen en dağınık, en kararsız, en yorgun hâlinin yanında da kalabilmektir.

Birinin Sana Nasıl Davrandığını Kendi Değerinin Ölçüsü Yaptığında

Bir insanın seni seçmemesi canını yakabilir.

Bir ilişkinin bitmesi canını yakabilir.

Birinin seni görmemesi, takdir etmemesi ya da verdiğin emeğin karşılığını vermemesi de canını yakabilir.

Ama bazen bu deneyimlerden sonra daha tehlikeli bir yere gideriz.

“Demek ki yeterli değilim.”

“Demek ki sevilmeye değer değilim.”

“Demek ki bende eksik bir şey var.”

Karşımızdaki insanın davranışını, kendi değerimizin kanıtına dönüştürürüz.

Oysa birinin seni seçmemesi, senin seçilmeye değer olmadığın anlamına gelmez.

Birinin seni anlayamaması, anlaşılmaya değer olmadığın anlamına gelmez.

Birinin sana veremediği sevgi, senin sevgiyi hak etmediğini göstermez.

İnsanların bize nasıl davrandığı önemlidir.

Ama kim olduğumuzun nihai ölçüsü değildir.

Bazen birinin sana verdiği değeri değiştiremezsin.

Ama onun verdiği değeri kendi değerinin tanımı yapıp yapmayacağına bakabilirsin.

Herkese Yetmeye Çalıştığında

“Herkese yetişen kadın” dışarıdan güçlü görünür.

Telefon çaldığında o açar.

Birinin işi düştüğünde o halleder.

Evde sorun olduğunda o çözer.

İş yerinde eksik varsa o tamamlar.

Birinin morali bozuksa o dinler.

Bir organizasyon yapılacaksa o düşünür.

Bir şey unutulduysa o hatırlar.

Ve günün sonunda herkes biraz daha rahatlamışken, o neden bu kadar yorgun olduğunu anlamaya çalışır.

Çünkü bazı yüklerin adı yoktur.

Hatırlamak.

Planlamak.

Düşünmek.

Önceden tahmin etmek.

Herkesin nasıl hissedeceğini hesaba katmak.

Bu görünmeyen sorumluluklar zamanla insanın bütün alanını doldurabilir.

Ve insan kendine sıra gelmediğini değil, kendisinin de sırada olması gerektiğini unutabilir.

Ayza’nın Ben de Varım yaklaşımında da tam olarak bu duygu vardır: kadınların özellikle yoğun sorumluluk dönemlerinde kendilerini yeniden hatırlamaları ve “Benim de burada bir yerim var” diyebilmeleri.

Belki kendine değer vermenin en sade cümlelerinden biri gerçekten budur:

“Ben de varım.”

Kendine Konuştuğun Dil Sertleştiğinde

Bir arkadaşın hata yaptığında ona ne söylersin?

“Olabilir.”

“Bir dahaki sefere farklı yaparsın.”

“Bu kadar yüklenme kendine.”

“Sen elinden geleni yaptın.”

Peki aynı hatayı sen yaptığında kendine ne söylüyorsun?

“Nasıl bunu yaparsın?”

“Yine beceremedin.”

“Sen zaten hep böylesin.”

“Daha iyisini yapmalıydın.”

Bazen insan başkalarına gösterdiği şefkatin küçük bir bölümünü bile kendisine göstermez.

Ve bu sert iç ses zamanla normalleşir.

Oysa özdeğer yalnızca aynaya bakıp güzel şeyler söylemek değildir.

İçinden geçen en zor günlerde kendine nasıl davrandığınla da ilgilidir.

Kendine değer vermek, hatalarını görmezden gelmek değildir.

Kendini geliştirmemek değildir.

Tam tersine, değişmek istediğin yerlerle kendini aşağılamadan karşılaşabilmektir.

Çünkü insan kendisine düşman olarak da değişebilir.

Ama kendisiyle birlikte değişmenin hissi çok başkadır.

Kendini Seçmek Bencillik Değildir

Belki de birçok kadının kendine değer verme konusunda en fazla zorlandığı nokta burada başlıyor.

Kendime zaman ayırırsam bencil miyim?

Hayır dersem bencil miyim?

Önce kendi ihtiyacımı düşünürsem?

Bir ilişki bana iyi gelmiyorsa uzaklaşırsam?

Bir gün kimseyle konuşmak istemezsem?

Kendini seçmek, herkesi hayatından çıkarmak değildir.

Sadece kendi ihtiyaçlarını da hayatın gerçeklerinden biri olarak kabul etmektir.

Başkalarını sevmek ile kendini ihmal etmek aynı şey değildir.

Fedakârlık ile sürekli vazgeçmek de aynı değildir.

Hatta bazen kendine iyi bakmak, ilişkilerine de daha sağlıklı bir yerden dönebilmeni sağlar.

Çünkü sürekli tükenerek verilen şey bir noktada sevgi olmaktan çıkıp yük gibi hissedilebilir.

Peki Kendi Değerini Yeniden Nasıl Hatırlarsın?

Belki büyük bir dönüşümle değil.

Küçük şeylerle.

Bir sabah kendi isteğini fark ederek.

Bir davete gerçekten gitmek istemiyorsan bunu kabul ederek.

Birinin söylediği bir şey seni rahatsız ettiğinde kendi duygunu küçümsemeyerek.

Bir saatini hiçbir şeye “yararlı” olmak zorunda kalmadan geçirerek.

Aynaya baktığında önce kusur aramamayı deneyerek.

Bir başarı elde ettiğinde hemen yenisine koşmadan bir an durarak.

Birinin seni seçmesini beklerken kendine şu soruyu sorarak:

“Peki ben kendimi seçiyor muyum?”

Kendi değerini hatırlamak, hayatındaki herkesi ve her şeyi değiştirmek değildir.

Bazen yalnızca kendinle kurduğun ilişkiyi değiştirmeye başlamaktır.

Ayza Dişil Mührü’nde özdeğer ve öz şefkat temasının yalnızca “kendini sev” cümlesiyle bırakılmamasının nedeni de budur. “Ben de Varım” Öz Şefkat Kartları kadının kendini ihmal etmeden var olabilmesine ve öz şefkat geliştirmesine; “Daima Kendimi Seçiyorum” Kartları ise sınırlarını koruyarak kendini seçme bilincini güçlendirmesine eşlik etmek üzere hazırlanmıştır.

Çünkü bazen kendini yeniden hatırlamak için büyük cevaplardan önce küçük hatırlatıcılara ihtiyaç duyarsın.

Ayza Dişil Mührü’nden Bir Not

Belki değerini hiç kaybetmedin; sadece bir süredir onu başkalarının gözlerinden görmeye çalışıyorsun.

Bugün kendine tek bir şeyi hatırlat:

Sen de önemlisin.

Kendini seçmek, başkalarından vazgeçmek değil; kendi hayatında kendine yeniden yer açmaktır.